و اگر بر ترك معصيت يا حرامى سوگند ياد كند ، سپس با آن مخالفت كند ، به تحقيق كفّاره بر او واجب است . » 1037 - ( 6 ) سعيد بن عبداللَّه اعرج گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى بر پياده‌روى تا خانه خدا و احرام به حج و انجام قربانى سوگند ياد مىكند . امام عليه السلام فرمود : آنچه را براى خدا قرار داد ، آن بر وى واجب است . » 1038 - ( 7 ) علاء از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « كسى كه بر ترك كار واجبى سوگند ياد كند ، سپس آن را انجام دهد ، براى آن ، چيزى بر عهدهء او نيست و كسى كه بر ترك كار غير واجب سوگند ياد كند و سپس آن را انجام دهد ، كفّاره بر عهدهء اوست . » 1039 - ( 8 ) ابوالصباح كنانى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هيچ اطاعتى از خدا نيست كه انسان آن را بر عهدهء خود لازم كند ، مگر آن‌كه وفاى به آن براى اطاعت خدا شايسته است . و هيچ‌كس كارى را در راه نافرمانى خدا بر خود لازم نمىكند ، مگر آن‌كه ترك آن و انجام اطاعت خدا براى وى شايسته است . » 1040 - ( 9 ) عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى ديگرى را به خوردن غذا سوگند مىدهد ولى او نمىخورد ، آيا در اين مورد بر عهدهء او كفّاره است ؟ و چه سوگندى در آن كفّاره است ؟ امام عليه السلام فرمود : كفّاره بر عهدهء كسى است كه بر ترك خريد و فروش كالايى سوگند مىخورد ، سپس نظرش تغيير مىكند ، پس بايد براى سوگندش كفّاره بپردازد ولى اگر بر كارى سوگند ياد كند كه انجامش بهتر از ترك آن است ، پس بايد كار بهتر را انجام دهد و كفّاره بر عهدهء او نيست ؛ زيرا آن ، از گام‌هاى شيطان است . » 1041 - ( 10 ) زراره گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : چه سوگندى كفّاره دارد ؟ امام عليه السلام فرمود : در صورتى كه بر معصيت ، سوگند ياد كنى و از آن بازگردى ، براى آن بر عهدهء تو كفّاره نيست و غير از آن - از كارهايى كه نه نيك است و نه معصيت - اثرى ندارد . »